Na hem twee weken terug geïnterviewd te hebben was Funki bij het concert van Ruben Hein in de Melkweg en kon genieten van deze rijzende ster. Zelfverzekerd stuurde de zanger/pianist en zijn band de mix van soul, jazz en funk de zaal in; een oerstrakke avond vol muzikaal geweld was het gevolg.
Hein is misschien nog niet bij ieder bekend, maar de Melkweg was op 5 november 2011 toch vrijwel geheel gevuld voor de tweede clubtour na debuutalbum Loose Fit. Waar de Blue Note plaat op momenten nog te zoet mag klinken, zijn de randjes rauw en smerig tijdens het optreden. Belangrijke voorwaarde is dan dat de band uitermate strak is, waar de musici ruimschoots aan voldeden. Boven de fundering van de uiterst solide ritmesectie van drummer Stefan Kruger en bassist Hugo den Oudsten was er vooral voor gitarist Paul Willemsen ruimte om flink wat gevoel aan de nummers toe te voegen. Hij greep de momenten vooral aan om zijn creativiteit te tonen in harmonieën, maar zette bij zijn solo’s flink wat kracht bij, evenals de blazerssectie, met mooie passages van Bart Lust op trombone en Coos Zwagerman op trompet.
Tussen het eigen werk door speelde de band covers van James Brown – ‘Omdat er in elke show een nummer van hem moet zitten,’ aldus Hein – en de onlangs overleden Gil Scott-Heron (met prima saxofoonsolo van Maarten Hogenhuis), die naadloos tussen nummers als Elephants en in het repertoire pasten. Hoewel Hein van binnen nog niet de showman is als deze twee muzikale voorbeelden, maakte het toenemend enthousiasme naarmate de setlist vorderde flink wat los bij de toeschouwers, en werd zijn motivatie – misschien wel het belangrijkste wapen van musici hedendaags – goed duidelijk. Het optreden was swingend, groovend en zwoel. Een grote toekomst voor Ruben Hein valt niet uit te sluiten.
