Vlak na het uitbrengen van The Grey Album begon Danger Mouse met een geheim project: het maken van een ode aan de Italiaanse spaghetti-western-soundtracks uit de jaren '60. Met behulp van Daniel Luppi is de plaat er nu, en het resultaat mag er zijn. Een soundtrack zonder bijbehorende film. Aftiteling!
Danger Mouse maakte uit de losse tracks van The Black Album van Jay-Z en The White Album van The Beatles een unieke combinatie. Niet iedereen waardeerde dit, maar Danger Mouse stond op de kaart. Wat volgde was de band Gnarls Barkley (met Cee-Lo Green) en productiewerk voor Gorillaz, The Rapture, Beck en U2.
Rome is opgenomen in de Rome's Forum Studio's, een omgebouwde kerk waar ook de iconen van de spaghetti-westerns zoals Ennio Morricone en Piero Umiliani hebben opgenomen. Met muzikanten die ook al aanwezig waren op de sessies van The Good, the Bad and the Ugly en Once Upon A Time In The West werd er vakkundig gewerkt. Uit de rockhoek kwam Jack White (van The White Stripes) wat tracks inzingen, en ook Norah Jones bood een helpende hand.
De plaat begint met percussie, open gitaarakkoorden en een vrouwenstem die je zo in de cinema van Sergio Leone plaatst. Het is link om te doen, want een vergelijking met de meester in het genre Ennio Morricone, loopt vaak niet goed af. Maar dit is allerminst het geval bij Rome. Zelfs de popnummers doen filmisch aan. Voor het eerst werkte Jack White mee aan nummers die achteraf niet als een hopeloze imitatie van The White Stripes klinken. Om de zoveel nummers staan er kleine instrumentale traktaties: nummers van een seconde of 50 waarin de meest sferische aller westerngenres goed wordt neergezet. Maar tegen het einde van de plaat gaat het ontbreken van bijpassend beeldmateriaal als een gemis voelen. Het album klopt en is compleet; nu is het wachten op een regisseur die beelden bij deze muziek gaat maken.
Rome is opgenomen in de Rome's Forum Studio's, een omgebouwde kerk waar ook de iconen van de spaghetti-westerns zoals Ennio Morricone en Piero Umiliani hebben opgenomen. Met muzikanten die ook al aanwezig waren op de sessies van The Good, the Bad and the Ugly en Once Upon A Time In The West werd er vakkundig gewerkt. Uit de rockhoek kwam Jack White (van The White Stripes) wat tracks inzingen, en ook Norah Jones bood een helpende hand. 
