|
Muziek -
Recensies
|
|
Geschreven door Luuk Imhann
|
|
zaterdag, 07 mei 2011 09:03 |
Gitarist Marc Ribot werd vooraf unaniem geprezen voor zijn vernieuwing in klank en speelstijl, maar hij tikte genoeg mensen tegen het verkeerde been met zijn concert in het Bimhuis op 6 mei. Was hier sprake van een experiment dat niet werd begrepen, of sloeg de meester de plank geheel mis?
Voor beide stellingen is namelijk genoeg bewijs te leveren. De atonale solo's en vervreemdende klanken waren er genoeg voor de liefhebbers van ongewone muziek. Het was jazz, maar dan gespeeld met een punkinstelling. Alles moet kapot, zal Ceramic Dog wellicht hebben gedacht, met Ribot's teksten over de vrouw van zijn beste vriend die hij wil neuken. Niet je alledaagse jazzkost.
Het was echter een onevenwichtig optreden. Zijn gezang was meer geschreeuw en de geluidsafstelling van de drie musici was vaak ondermaats waardoor klanken te subtiel wegdreven of direct in je gezicht werden gegooid. Bij een weliswaar fraaie cover van The Wind Cries Mary van Jimi Hendrix werd duidelijk dat Ribot in hem zijn meerdere moest erkennen. De ietwat losse - tot bij vlagen slordige - speelstijl werkte bij vlagen en verdeelde het publiek in tweeën. De mix van no wave, free jazz en punk werkte beter in zijn sessiewerk bij Tom Waits, Elvis Costello of John Zorn vond de een; een nieuwe vertoning van (jazz)muziek vond de ander.
Zelf kwam ik er in ieder geval niet uit. Het deel na de pauze kon me meer bekoren dan dat daarvoor, maar helemaal gegrepen door zijn geluid werd ik niet. Het was goed in zijn stijl, soms fascinerend om te zien, maar echt briljant wilde het maar niet worden. Enigszins ontchoogeld keerde ik huiswaarts. Dan maar weer luisteren naar de mans sessiewerk, waar zijn experimenteerdrift aan banden werd gelegd. Dan is hij toch beter.
|
