Het is jazz, free jazz, pop met een sausje van jazz, junglesounds, balkan jazz, maar het is vooral heet en swingend. Als je naar New Cool Collective luistert waan je je in Cuba, in een rokerige jazzkroeg waar de nachten zwoel en lang zijn en iedereen mooi is. Deelder brengt ons tijdens de show in de Oosterpoort af en toe even terug in Nederland. En zet ons met zijn gedichten over dood en vulgariteiten weer met beide benen op de grond.
De combinatie van New Cool Collective en Jules Deelder is uniek, en het werkt. De muziek van een van de beste Nederlandse jazzbands wordt afgewisseld met poëzie van Deelder. Eigenlijk is het vooral muziek en een beetje gesproken woord. New Cool Collective begint de avond met een nummer dat in de verte iets weg heeft van Balkan Beats. In zijn bekende kloffie, zwart pak & donkere stropdas, komt Deelder het podium op en meteen weten we weer waar zijn wanneer hij aftrapt met een gedicht over de dood.
Als hij niet zijn lyrische kunsten vertoont, speelt Deelder zelf mee met de band op zijn trommeltje en je ziet aan hem dat dit zijn favoriete muziek is. Je ziet het ook aan de band. Ze lachen, kletsen, doen gekke dansjes, waggelen wat heen weer. Het is een perfect geslaagde jamsessie. En zo hoort het bij jazz; alles mag en alles kan. En dat zou het publiek ook moeten doen, maar helaas zijn er alleen maar zitplekken. En meer beweging dan kniehupjes, hoofdknikjes of hand-op-bovenbeentikjes is er niet.
Het valt ook op dat jazz nog weinig hip en happening is onder jongere mensen. Het publiek in de Oosterpoort was vrijdagavond doorsnee, vooral 30-plus; een enkeling in Deelderzwart. Erg jammer, want jazz is dansbaar én relaxt. Je kan er eigenlijk alles mee. Dansen op zaterdagavond, een borrel op het terras, brakke zondag, uit eten, thuis op de bank, in bed, voor het slapen gaan, bij het opstaan... Do I need to say more?
