Pitsers sleurt je direct uit je comfortzone en laat je een salvo aan gevoelens ervaren: schrikken, lachen en verbazen; een kleine selectie van de ervaringen waar je in meegezogen wordt.
De voorstelling Jonge Harten Festival, Bewegingstheater. FABULEUS: PITSERS. Grand Theatre, Groningen 26-11-10
Recensie Durven we vooraan te zitten? We hebben gehoord over ketchup, de flessen staan al klaaren de witte bloes van onze fotograaf is een mogelijk doelwit. De zaal is rijkelijk gevuld met een gemengd publiek. Een rauw decor staart ons nog leeg aan: een lege witte vloer bezaaid met oranje plastic stoelen die kil en kantine-achtig aan doen. Veel tijd hebben we niet om onze ogen aan deze omgeving te laten wennen want met een oordverdovend lawaai komen ze ineens aangerend en staren ons recht in de ogen aan. Zij zijn het die de sfeerbepalen; deze jonge performers. Met intense blikken dagen ze ons uit om hun wereld binnen te treden. Harde klanken zetten de toon en er volgt een explosie aan bewegingsgeweld waarin de oranje kantinestoelen mee worden gezogen. Er ontstaat een wervelwind van uitingen: hun angsten, onzekerheden, agressie en wanhoop worden vertaald in dynamische en rauwe dansbewegingen, huilbuien, schreeuwserenades, oprechte monologen en een hoop gooi- en smijtwerk. Dit alles geïntensifieerd door soms bijna onuitstaanbare harde klanken, schaduwwerk, (lugubere) videoprojecties en….ketchup.
Meedogenloos zijn ze voor elkaar, deze jonge mensen. Pestgedrag dat balanceert op degrens van wreedheid. Wij als publiek deinzen soms bijna achteruit om maar niet te worden meegenomen in deze brute pesterijen - we lachen soms ook stiekem om wat onschuldigleedvermaak. Of niet zo onschuldig? Er verschijnt een video: hij is tot wanhoop gedreven en zijn onmacht heeft zijn agressie omgezet in moordlust. 'Life is not a video game, there is no second level, no extra lives, you lost your reality…' en dan klinkt er een schot.
Conclusie Pitsers is een abstracte en associatieve weergave van de gevoelswereld van de jonge mensen alles wat er bij komt kijken als zij opzoek gaan naar het kwaad in henzelf en anderen. Ondanks het ontbreken van een duidelijke verhaallijn weet de heftigheid van de voorstellingte boeien en je te raken.
De harde geluiden, de aaneenschakeling van happenings over het gehele podium en de intensiteit waarmee de performers zich uiten laten je echter niet onvermoeid achter.
( en niet onbevlekt: een mini spatje ketchup op mijn schrijfblok en op de witte bloes van de fotograaf )
Jonge Harten 
Theo Vos
Nicky Mossink
Karen Bakker
Esther Visser
Lian Galliard
Renée Suichies
Hielke van Campen
Roëndy Hooi
Stephan Keereweer
Andy Zuidema
