Een maandje geleden was er een optreden van Erykah Badu in de Heineken Music Hall in Amsterdam. FunkiMag's reporter Kay Kay en fotografe Jolien Olijve waren erbij. Check hier het report en bekijk de foto's.  Â
Erykah Badu in de HMH De sfeer begon relaxed in de HMH. Langzaam druppelde de zaal vol met goodlooking people die allemaal zin hadden in een soulvolle avond met “straight in your face” teksten en de stem die is ontworpen door een engel met een duivels tintje. Voorprogramma Cinnamon Brown warmde het publiek op, wat zichtbaar ongeduldig leek te worden. Met lekkere opzwepende beats en met haar stem wist ze het kritische HMH publiek voor zich te winnen. Ze leek zich op haar gemak te voelen en dat kwam haar zeker ten goede met het overbrengen van haar melodieuze klanken. Een lekker groovende band er achter en de lucifer ging aan om het grote vuur aan te steken.
Pam Feather kwam de lucifer op het hooi gooien, het resultaat bleef even wachten maar resulteerde wel tot een warm niveau . Het geluid wat er uit het fragile lichaam komt zetten is fenomenaal, maar de samenhorigheid van de band miste die avond zijn sparkle. Af en toe kleine aanwezige technische mankementen binnen de band en het geluid, zorgden ervoor dat het enorme talent die avond in de HMH niet volledig tot haar recht kwam.
Erykah Badu Na Pam Feather was het wachten geblazen op diva Badu, waar het publiek klaarblijkelijk niet op had gerekend. De ontevredenheid bij de menigte uitte zich na een uur wachten in veel ”boeh” geroep en mensen die vroegtijdig de zaal verlieten. Als een vos in de nacht stond ze na een lange tijd opeens, in een hoed en trenchcoat, op het podium. En voelde je haar ongenoegen over de situatie. Of het nou arrogantie was of een act wil ik hierbij in het midden laten. Het resultaat bleek dat de interactie langzaam op gang kwam en men vroegtijdig de zaal verliet.
Toen de diva na een aantal nummers haar kleding uitdeed en haar enorme vrouwelijke derrière tevoorschijn kwam onder de jas had ik pas het gevoel dat ze haar beide benen op het podium zette en zich klaar wou maken voor een avond met haar fans. Er kwamen een aantal klassiekers voorbij en je merkte dat de grimmige sfeer wat ging liggen en plaats maakte voor een wederzijds respect. Halverwege haar set begon ik de nummers ook weer echt te voelen en begon ik in de zone te raken waar de muziek van miss badu voor bedoeld is.
Het laatste kwartier kwam de diva echt los, en liet ze ter improvisatie haar volledige band hun shine pakken door allemaal solo’s te doen. Toen ze een verhaaltje wou vertellen deed ze dat met een electrofied drumstel en zei ze.
When they asked me when i was a little girl what i wanted to be when I grow up? I said.... I just want to be funki
Bij deze woorden kon je bijna de weg van een recalcitrant meisje zien die gedurende haar leven een weg in de muziekindustrie heeft gevonden door haar talent, visie en brutaliteit. De recalcitrantie mag dan nog wel aanwezig zijn, maar zorgt er ook voor dat de zinnen “But you can't use my phone” door merg en been gaan. Ik wou al bijna Tyrone gaan bellen....
Interviews & reports 
