Wat een filmjaar was 2011! Van grote blockbusters tot intieme arthousehits; het heelal werd verkent en van diep in de historie tot de verre toekomst waren er verschillende films die het menselijk leven verkenden - in kleur en zwart-wit. In alfabetische volgorde: wat waren de beste films van 2011 volgens FunkiMag?
13 Assassins
Hip geschoten ultragewelddadige Japanse samoeraifilm gebaseerd op de klassieker van Akira Kurosawa, alleen zijn het ditmaal geen zeven maar dertien strijders die een gewelddadige heer tot stoppen brengen in een 45-minuten durend (!) eindgevecht.
The Artist
Zeer retro, deze film van Michel Hazanavicius over de val van een groot acteur in het tijdperk van de stille film. Wanneer er geluid zijn intrede doet, raakt hij totaal de weg kwijt. Tot nu toe goed voor de prijs voor Beste Acteur in Cannes, maar gaat nog heel veel meer winnen. Het is een stille film, in zwart-wit en van hoge kwaliteit.
Black Swan
De film die het balletleven wel heel naar maakte en Natalie Portman haar Oscar opleverde. In retroperspectief is de film niet zo goed als vooraf werd gezegd en gedacht, maar Darren Aronofsky leverde wel een zeer beklemmende thriller op over de menselijke psyche.
Bobby Fischer Against The World
De documentaire in deze serie laat zien wat er met Bobby Fischer gebeurde naar aanloop van diens strijd om de wereldtitel schaken met Spasski. Nog nooit was schaken zo populair, en de impact die dit alles op de wereldvreemde Fischer had is verbijsterend om te zien.
Des Hommes Et Des Dieux
Intens Frans drama over Christelijke monniken in een Algerijns dorpje die moeten beslissen of ze terug gaan naar Frankrijk of blijven en proberen de vijandige milities te trotseren in hun werk voor de plaatselijke bevolking. De lange scene waarin het Zwanenmeer van Tjaikovsky klinkt geeft kippenvel.
In A Better World
Deense Oscarwinnaar voor Beste Buitenlandse Film laat zien wat een kwaliteit regisseuse Susanne Bier in zich heeft. Hier en daar niet zo volmaakt als had gekund, maar zeer complete film die tegelijk handelt over grootse keuzes van een arts in een oorlogsgebied als die van zijn zoon in Denemarken.
The King's Speech
De grote winnaar bij afgelopen Oscars (o.a. Beste Film, Beste Regie en Beste Acteur) stak boven de concurrentie uit door geen enkele fout te maken in de vele beslissingen en keerpunten die bij het maken van een film komen kijken. Zo was alles schitterend, van de geweldige acteerprestatie van Colin Firth tot het camerawerk, de muziek en het scenario.
Melancholia
Lars Von Trier maakte opmerkingen die hier niet herhaald zullen worden, maar bedoelde deze als grapje en laat ze je niet ervan weerhouden dit apocalyptische drama te zien dat tegelijk gaat over het einde van de wereld en depressiviteit, onthullend goed vertolkt door Kirsten Dunst.
Midnight In Paris
De Europese zegetocht van Woody Allen duurt voort, maar zo fijn als Parijs werd het nog nooit in zijn films. Een schrijver en zijn vriendin logeren in de stad, waarop hij 's nachts terugreist in de tijd naar de tijd dat de stad qua kunsten niemand voor zich duldde. Hemingway, Picasso en Bunuel; alles komt voorbij in Allen's meest winstgevende film uit zijn carrière.
Never Let Me Go
Intense sciencefiction naar het befaamde boek van Kazuo Ishiguro over de verre toekomst (maar zich afspelend in de jaren '80) waar kinderen op een Engelse kostschool worden klaargestoomd voor hun verdere leven, die in niets op dat van ons lijkt. Alles is kalm in dit kleine drama, maar de finale is ontluisterend.
Rango
Zonder meer de beste animatiefilm dit jaar was met Johnny Depp als gekko in deze zeer vreemde - en voor volwassenen uitermate goed te behappen - western van Gore Verbinski, waarin verwijzingen, verhaal en humor nergens voor elkaar onder doen in de mooiste film die animatie tot nu toe schonk.
Rise Of The Planet Of The Apes
Er waren ook goede blockbusters in 2011 en Rise of the Planet of the Apes was er daar een van. Goed, de rol van Freida Pinto was compleet overbodig en nutteloos, maar James Franco acteert fijn in deze opvallend kleinschalige film, waarin de apen door middel van motion picture en CGI tot leven waren gewekt en er nog nooit zo mooi - en slim - uitzagen.
A Separation
Iraans (!) drama dat iedereen wereldwijd verbaasde en de grootste favoriet is voor de komende Oscars wat Buitenlandse Films betreft. Een man huurt een werkster in die voor zijn zieke vader moet zorgen, maar dan komt er onbegrip, verwarring en woede bij kijken. Langzaam maar zeker zakt ieder in een negatieve spiraal weg. De film van Asghar Farhadi won al de hoofdprijs in Berlijn.
The Tree of Life
Meesterwerk van Terrence Malick over de zin van het leven, diens begin, einde en een schitterende periode daartussenin met Brad Pitt als autoritaire vader van drie kinderen. De rol van Sean Penn is overal genoemd als minpunt van de film, maar de sequentie waarin het ontstaan van alles wordt uitgebeeld, onder een groots gezang, is filmgeschiedenis. Winnaar van Cannes.
Winnie The Pooh
Het kan nog steeds: tekenen met de hand, zo liet Disney zien met een nieuwe Winnie The Pooh film, waarin er - in tegenstelling tot vrijwel alle andere films - geen liefde, geen vijand en bijna geen verhaal is. Slechts filosofisch gemompel van tot leven gekomen knuffels in de meest lieve film van het jaar.
X-Men: First Class
Na enkele mindere delen nu een goed uitgedacht verhaal over de X-Men in de jaren '60; mooi geplaatst in de historische gebeurtenissen, en met een goede rol van Michael Fassbender, een van de meest veelzijdige acteurs van dit moment. Hij speelt Magneto op het moment dat deze Charles Xavier ontmoet; de twee zullen later uitgroeien tot aardsvijanden in de X-Men reeks.
