Het kan nog: een film maken die draait op een sterk scenario en dito acteerwerk. Wars van cinematografische trucjes leverde de relatief jonge regisseur Tom Hooper met The King's Speech zomaar de beste film van het jaar af.
Zo moet het wel erg vreemd lopen wil Colin Firth niet de Oscar voor Beste Acteur in ontvangst nemen op 27 februari. Sterker nog: het zou een absolute schande zijn. De tour de force die de acteur neerzet is zo indrukwekkend, dat je je kan afvragen wat zo'n begenadigd man in vredesnaam zoveel jaar in mindere rollen heeft gezien.
Waar het script van The King's Speech goed is uitgewerkt met knappe en komische dialogen, is het plot tamelijk simpel. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog moet de koning van Engeland een speech houden op de nationale radio om ervoor te zorgen dat het volk als een man achter de Britse strijdtroepen gaat staan. Maar de koning stottert, dus wordt hij geholpen door een spraaktherapeut.
Geoffrey Rush speelt die therapeut, en heeft zichtbaar plezier in zijn rol. Waar we hem vooral kennen als de schmierende piraat Barbossa uit de Pirates of the Caribbean serie, laat hij hier zien over uitstekende acteerkwaliteiten te beschikken. Helena Bonham Carter is als vrouw van de koning al even goed, en naarmate het einde van de film vordert wordt de show nog bijna gestolen door Timothy Spall die van Winston Churchill zo'n intens mooi karakter maakt, dat hij - ondanks dat hij nog geen twee minuten in de film zit - een Oscarnominatie had moeten krijgen.
Bij de Bafta's was het al goed raak voor The King's Speech, en dat zal het bij de Oscars ook zijn. Zwaktepunten kent de film niet. Het camerawerk, de montage, de muziek, de kostuums; alles is even verfijnd afgewerkt tot een voor deze tijd zeldzaam complete film.
