1. Stevans
2. We Can’t Sleep at Night
3. Maskinen
4. Jesse
5. I Was A King
6. Crystal Fighters
7. The Hickey Underworld
8. And So I Watch You From Afar
9. The Low Frequency in Stereo
10. Kill The Dandies

Dag 1 Eurosonic - Donderdag 14 januari

1. Stevans (Stedelijke Muziekschool)
Toen ik van te voren rondneusde op de myspace van deze britpop-achtige band viel de muziek me behoorlijk tegen, terwijl de beschrijvende tekst op de site van Eurosonic anders deed vermoeden. Ik nam de proef op de som en ging naar de Stedelijke Muziekschool om deze band met eigen ogen te aanschouwen. Het viel me honderd procent mee! Wat?! Tweehonderd procent. Het repertoire van deze Zwitserse band was behoorlijk gevarieerd, van bijna Nickelback-achtige nummers tot wat meer energiekere nummers zoals we die gewend zijn van bijvoorbeeld Franz Ferdinand. Dat de band een Britse sound heeft was te horen, maar ook te zien! De looks van de zanger verdienen puntjes én dan ook nog lief glimlachen… Kortom, mijn Eurosonic 2010 begon verrassend goed!

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}px3XO13O2nY{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]


2. We Can’t Sleep at Night (Shadrak)
Deze schattige, maar hyperactieve, vandaar de naam van de band ‘We Can’t Sleep at Night’, ‘jonkies’ uit Slovenië brengen muziek ten gehore waarin je invloeden van Joy Division hoort doorklinken, maar met helaas onverstaanbare Engelse teksten. Het zij ze vergeven: de aan het einde uitgedeelde cd’s maken veel goed, maar ook het feit dat ze enorm toegewijd hun instrumenten bespeelden. We wilden ze dan ook bedanken met een biertje, maar toen kwamen we erachter hoe jong ze ook alweer waren. Langs deze weg: bedankt!

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}KMWZBOPMzmg{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]


3. Maskinen (VICE Night - Simplon)
Maskinen, met o.a. leden van Slagsmålsklubben, wordt ook wel de Zweedse Jeugd van Tegenwoordig genoemd en dat moet ik ook wel een beetje beamen. Ondanks het feit dat je van de Zweedse teksten weinig kan maken, kan je door de opzwepende hiphop/electro beats absoluut niet stil blijven staan en dat is dan ook wat de Simplon deed: dansen! Met de bijdrage van Marina Gasolina van Bonde do Role was het plaatje compleet en heb ik me deze avond dan ook goed vermaakt! Deze groep mag van mij zeker geboekt worden voor een avondje Rauw in Tivoli of de Melkweg.

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}b0NRtVzjHdQ{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]


4. Jesse (VICE Night - Simplon)

Mijn eerste dag Eurosonic 2010 sloot ik af in de Simplon en wel met de Finse ex-bajesklanten, zoals de site van Eurosonic doet vermoeden, van Jesse. Dit trio, de mannen van New Kids zijn er niks bij, staan garant voor een ‘back to the ‘80’s’ gezien de geluiden die voortkomen uit de synthesizers en de bijbehorende beats en visuals. De drie heren stonden al freakend achter hun toetsen, wat voor 2 nummers wel leuk was om te zien, maar voor een hele set om naar te kijken niet. Het was naar mijn idee een beetje te veel van hetzelfde. Lachwekkend was wel de amateuristische wijze waarop een wirwar van audiokabels met behulp van stekkerdozen aan elkaar verbonden waren, een omgestoten drankje en gigantische kortsluiting zou het gevolg zijn geweest.

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}QyXGbY-9rMc{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]


5. I Was A King (Vera)
Mijn Eurosonic 2010 begon helaas niet met The XX in de Stadsschouwburg, maar met I Was A King in Vera. Deze vierkoppige band, afkomstig uit Noorwegen, bracht lieve huiskamerliedjes ten gehore, maar kon mij niet genoeg boeien om aandachtig te blijven luisteren. Het waren stuk voor stuk relatief rustige luisterliedjes, waar uiteraard niets mis mee is, maar waar ik niet voor was gekomen. Ik had het gevoel dat meer toeschouwers deze gedachte met mij deelden, aangezien de zaal behoorlijk leeg bleef. Opvallend feitje was wel dat Giel Beelen zijn radiostudio voor even verruild leek te hebben voor het podium: de zanger leek namelijk sprekend op hem.

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}N9uCSyGFLTI{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]

Dag 2 Eurosonic - Vrijdag 15 januari

1. Crystal Fighters (Shadrak)
Gezien het uiterlijk van deze mannen, lijkt deze Spaans/Britse formatie zo overgevlogen te zijn vanuit ‘hippie’ Ibiza en daarnaast deden ze me sterk denken aan de ietwat psychedelische klederdracht van de heren van MGMT. De muziek daarentegen is totaal niet overeenkomstig. Crystal Fighters brengt een mix ten gehore van electro, baile funk en dubstep, met Baskische invloeden. De nummers zijn enorm dansgevoelig en het publiek van voor tot achter aan bij de ingang van de Shadrak ging dan ook compleet los op het nummer ‘I Love London’. Love it!

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}fGZbIZRAUM4{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]


2. And So I Watch You From Afar (Vera)
De sfeer zat er na The Hickey Underworld (zie hieronder) goed in en de Ierse mannen van ASIWYFA gingen dan ook onverstoord verder waar de Belgen gebleven waren. Van begin tot eind snoeiharde nummers en dat zónder zang, maar wel met een Ierse rooie, mét bakkebaarden! Ik heb dan ook totaal geen zang gemist, de muziek sprak voor zich en nam de zaal mee tot een spetterende climax. Een van de eerste fans van deze band spotte ik overigens al in een ASIWYFA-shirt op Noorderslag, inclusief koptelefoon waar ongetwijfeld de muziek van deze post-rockband uit zou klinken.

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}SzQRavwY82Q{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]


3. The Hickey Underworld (Vera)
Deze band afkomstig uit Antwerpen stond eerder al op Rock Werchter en vanavond in de Groningse Vera. Wederom een band die beter was dan de op Youtube geplaatste filmpjes deden vermoeden. De muziek zat ontzettend goed in elkaar, er werd strak gespeeld en de rauwe stem van de zanger maakte het helemaal af. Niks rustige gitaarmuziek, maar gewoon keihard raggen! En daar was het Eurosonic-publiek absoluut niet vies van.

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}RkB56z_8nck{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]


4. The Low Frequency in Stereo (Vera)
Misschien niet helemaal eerlijk als je voor ‘The Low Frequency in Stereo’ ‘And So I Watch You From Afar’ hebt gezien, want ook The Low Frequency in Stereo is een post-rockband, maar qua geluid totaal het tegenovergestelde van ASIWYFA. Op zich niet vreemd, aangezien het muziekgenre post-rock op verschillende wijzen te interpreteren is, maar deze band was voor mij wel een beetje een anti-climax op hoe voor mij de avond in Vera begon.  The Low Frequency in Stereo is dan ook niet het muzieksoort waar ik van hou. Ik zeg ‘jammer’, maar voor een ander was het wellicht een hoogtepunt.

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}a5IowdIC2UQ{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]


5. Kill The Dandies (Stedelijke Muziekschool)
De naam van deze band klonk naar mijn idee veelbelovend en ook de youtube-filmpjes wekten mijn belangstelling. Helaas is daar voor mij ook alles mee gezegd. Waar deze Tsjechische band de eerste nummers begon met een hoog rock ’n roll-gehalte, eindigde het met een in- trance- met-haar-eigen-muziek- zijnde zangeres. Het publiek, waaronder ikzelf, konden haar hier jammer genoeg niet in volgen en ik ben dan ook voortijdig weggegaan.

{youtubejw width="490" height="300" plsize="0"}lKodtrUNj_k{/youtubejw}
[Terug naar het overzicht]