|
Lifestyle -
Columns
|
|
Geschreven door Anne Stokvis
|
|
zondag, 10 mei 2009 10:30 |
Twee miljoen inwoners, een bevolkingsdichtheid van 2.5 per km2, een populatie die bestaat uit verschillende stammen en een levensverwachting van gemiddeld 50 jaar; dit is Namibië. Het land waar ik na een vlucht van 12 uur via Johannesburg ben aangekomen. Het avontuur kan beginnen!
Met moeite haalde ik mijn koffer van de loopband en gingen we op zoek naar onze “four wheel drive car”. De eerste week stond een rondreis in de planning door het land. Het idee was om eerst de natuurparken te bezoeken en daarna door de woestijn naar Lüderitz te rijden. Ik had besloten om zonder verwachtingen op weg te gaan en alles op me af te laten komen.
Mijn eerste gedachte was dan ook; waar ben ik beland? Je rijdt door een grote vlakte van zand, af en toe wat bosjes en vooral leegte. Uren en uren met helemaal niks dan leegte. Een goede reden om de verloren slaap in te halen en te wennen aan de nieuwe omgeving waar ik beland ben.
De eerste paar dagen heb ik verschillende nationale parken bezocht waar we op zoek gingen naar 'Game'. Dit doet men met de zogenaamde Gamedrives. Game is een verzamelnaam voor al het wild dat in Afrika te vinden is omdat het altijd een soort spel is welk dier je tegenkomt. Helaas is het hier momenteel het einde van het regenseizoen en is er veel neerslag gevallen de afgelopen weken. Hierdoor kan het wild overal water vinden en zijn ze niet genoodzaakt om naar de zogenaamde waterhole’s te gaan om te drinken. Het geluk was niet aan onze zijde maar ik mag toch de springbok, gemsbok, giraffe, zebra, grondeekhoorn, struisvogel, schildpad en jakhals van mijn “gamelijstje” afvinken. Het liefst had ik de koning der dieren hieraan toegevoegd maar naast wat gebrul in de nachtelijke uren heeft deze niks van zich laten horen. Toch is het bijzonder om al deze dieren in het wild te zien rondlopen en samen te zien leven.
Van de natuurparken in het oosten reden we door de kreeftkeerkring en lieten we de tropen achter ons om de woestijn op te zoeken. Tussen de parken en de woestijn is een gebied dat men het Petrified Forest noemt. 250 miljoen jaar geleden zijn hier bomen door een gletsjer gebracht en in de loop der jaren hebben zandstenen en mineralen deze bomen versteend. Deze bomen van steen zijn nog steeds in dit gebied te vinden. Daarnaast kan men hier ook de rotstekeningen vinden die vroeger door de Bosjesmannen zijn gemaakt. Het ene gebied is nog indrukwekkender dan de ander.
De laatste bestemming van de mijn eerste Afrikaanse week was de Woestijn. Namibië heeft het grootste gebied met zandduinen ter wereld; de Sossusvlei. Deze zandduinen kunnen wel 300 meter groot worden en de vorm van de duin wordt door de wind gevormd. Tussen de duinen vindt men grote witte klei vlakten. Deze vlakten zijn niet bedekt met zand en het klei laat geen water door. Het beetje regen dat hier valt blijft dus op de klei laag liggen en het is daardoor onmogelijk voor planten om hierop te leven. Ook in de woestijn zijn er dieren te vinden. Het meest bijzondere dier is de woestijnkever. De vrouwelijke kever draagt haar mannetje op haar rug tijdens het heetste punt van de dag. Het mannetje staat namelijk iets lager op zijn pootjes dan de vrouwen en op deze manier verbrand hij zijn buik niet bij het lopen. Het is erg bijzonder om te zien hoe de dieren en planten zich hebben aangepast aan het woestijnklimaat om zo te kunnen overleven.
Momenteel ben ik in Lüderitz aangekomen. In dit dorpje zal ik de komende maand verblijven en werken voor de lokale gemeenschap. Namibië is een prachtig land met erg veel diversiteit waar nog veel meer te ontdekken is dan ik tot nu toe heb gedaan.
Hakuna Matata!
|
