Mijn gouden Casio piept. Hij piept elke dag om 12.28 uur. Ik heb het alarm per ongeluk aangezet en ik krijg het niet meer uitgeschakeld. De eerste paar dagen vind ik dat gepiep vrij vermoeiend. De mensen om me heen vinden het nog steeds vrij vermoeiend dat het mij niet lukt het alarm uit te zetten. Na een paar dagen ben ik eraan gewend. Spannend, wat zal er om 12.28 gebeuren, waar zal ik zijn, met wie, waarom, hoezo en wat gaan we nu doen?

Mijn casio en ik hebben al zo veel meegemaakt. Een klein overzicht van wat plekken waar mijn Casio piepte. Aan de lunch op mijn werk, in het park in Berlijn, in de hop-on-hop-off bus in Budapest, in het Vondelpark, tijdens een lunch met vriendinnen, op de fiets door Amsterdam, in het vliegtuig naar Curaçao, op het strand van Scheveningen, tijdens de verjaardagslunch van mijn moeder, in de auto langs de grijze flats van Bratislava, op de skipiste, tijdens het hockeyen, tijdens het lezen van een boek, in bed op een brakke zaterdag, tijdens het luisteren naar muziek, tijdens het winkelen in Praag, aan een uitgebreide Spaanse lunch in Barcelona.

Maar ineens was het deze week stil tijdens de lunch. Het viel niemand anders op, maar het favoriete gespreksonderwerp hield zich stil. Waar normaalgesproken de glazen melk vergeten worden en men vraagt naar mijn nieuwste belevenissen met mijn Casio, worden de boterhammen met kaas nu rustig naar binnen geschoven. Blijkbaar heb ik per ongeluk de juiste combinatie knopjes in weten te drukken zonder dat ik het door heb gehad.

Mijn Casio piept niet meer. Wat heb je nou aan een horloge dat niet piept? Evenveel als aan een zon die niet schijnt of een hart dat niet klopt. Ik druk op alle knopjes en weet de cijfercode te kraken, als een soort James Bond 007 lukt het me het alarm op een nieuw tijdstip in te stellen. Ik ga dit keer voor 21.43 uur. Ik ben benieuwd wat we nu weer allemaal gaan meemaken, mijn Casio en ik.