|
Lifestyle -
Columns
|
|
Geschreven door Levine Diecken
|
|
zaterdag, 20 augustus 2011 06:05 |
De reis begint vroeg. Veel te vroeg. Met mijn koffer sta ik voor het eerst in mijn leven helemaal alleen op Schiphol. Er staan wel andere mensen, maar ik ken ze niet. Voor mij staat Robbert met zijn moeder. Robbert is dertig en doet een poging zijn koffer in de automatische bagage dropoff te plaatsen. Zijn moeder en hij hebben de kinderachtigste woordenwisseling die ik in jaren heb gehoord. Na een kwartier getrek en geduw - moedertje roept door vertrekhal 1 dat Robbert rustig moet blijven; Robbert roept door vertrek hal 1 tot en met 4 dat hij rustig is - komt een stewardess helpen. Ze kijkt me met grote bange ogen aan en samen duwen we de koffers de loopband op.
Eenmaal aan boord zit ik naast een jaarclub uit Utrecht. Ze hebben het over adje tap en over grootse avonden op Mambo, die ze gaan aftoppen in het zwembad van ene Ruben. Ik hoop dat het eiland groot genoeg zal blijken om deze vervelende mannetjes niet meer tegen te hoeven komen. Mijn schermpje doet het niet en de vrouw achter mij heeft me al twee keer wakker gemaakt met haar elleboog tegen de achterkant van mijn hoofd.
Maar het maakt allemaal niets uit, niemand krijgt mijn humeur verpest. Zodra ik het vliegtuig uitstap, voel ik me thuis. Na zeven jaar zet ik weer voet op de bodem van het paradijselijke Curaçao. Bon Bini. De geur, de warmte, de wind, de muziek, de mensen, de kleuren, de wolken, de blauwe zee en de witte stranden. Het fruit, de mannen, de zon, de hitte, het zweet, de guldens en the greenflash op het moment dat de zon in het zeewater glijdt. Polarbiertjes, bananenchips, gin rummi, Blauwbaai, felgekleurde vogels, het huis aan zee, leguanen, vissen, happy hours. 'S morgens wakker worden met 28 graden, waar - na een kopje koffie en een duik in de zoute zee - de hitte als een warme deken op ons neervalt. Het is zomer, het is eindelijk zomer en dit is pas dag twee.
Met ons gele botsautootje racen we door de straten van Boca St Michiel. Dolfijn FM schalt over het eiland en zonder schokdempers bouncen we mee op de beats van de Carribean. Dan horen we op het nieuws over het noodweer in Nederland. En hoe de storm levens eiste op het Belgische Pukkelpop. Het lijkt zo ver en de warmte maakt het idee aan een storm onmogelijk. Maar na de hele zomer op verregende festivals te hebben gestaan, kunnen we niet anders dan meeleven met de slachtoffers en hun nabestaanden. We zijn even stil en hopen dat onze Antilliaanse zomerse gevoelens ook snel die kant op zullen komen.
|
