Ik geloof dat ze één gulden vijftig kostten, de illegale sigaretten die André uit Suriname meenam en stiekem verkocht uit een oude schoenendoos onder het golfplatendakje van het fietsenrek, uit het zicht van de camera's die de beruchte achterbandenprikker zouden moeten betrappen. Het was een kwestie van snel handelen, als onderbouwer mocht ik nog absoluut niet roken, laat staan op het schoolplein. Laat staan illegale sigaretten die uit honderd procent teer bestonden en mij winter na winter bronchitis bezorgden. Laat staan van mijn duurverdiende centjes als afwasser in het restaurant om de hoek. Laat staan van onze goedlachse allemansvriend André, de conciërge van het gymnasium.

Ik had een date in het park en toen ik aankwam vroeg zijn vriend - ja die was er ook bij en het bleek dus niet echt een date te zijn maar dat doet er even niet echt toe -  of er bij mij in de straat verbouwd werd. Of ik daarom van die brede fietsbanden nodig had. Vriend nummer twee – serieus veel aanwezigen op desbetreffende date – voegde daaraan toe dat ik er uit zag als een typisch hockeymeisje op mijn geel-blauwe fiets. Maar dat kon volgens hem ook komen door mijn Rayban zonnebril.